Archiwa kategorii: survival

Bagno Żegarskie

29 stycznia 2016

image

Bobry nie próżnują

image

Bobrowe żeremie

image

Stuletnie sosny karłowate nie pękają

image

image

Spiżarnia bobrów

image

Po miękkim torfowym dywanie

image

image

Filmujemy podwodny świat

image

image

image

image

Podziel się posiłkiem

image

Leniwce nad Jeziorem Rejslic

image

image

Styczniowe przysmaki

image

image

Zapasy na zimę

image

image

Byłem tu…

image

image

image

Reklamy

Orientowanie mapy

Orientowanie mapy
orientowanie3

Mapa zorientowana to taka, na której kierunki zgadzają się z kierunkami w terenie. Podczas marszu powinieneś zawsze trzymać mapę zorientowaną. Nawet jeśli będzie to oznaczać, że idąc z północy na południe będziesz trzymał mapę „do góry nogami”. Nie przejmuj się czytelnością napisów – dzięki zorientowaniu mapy, droga w lewo na mapie będzie zawsze oznaczała drogę w lewo w terenie. Łatwiej w ten sposób porównać mapę z terenem oraz (co ważniejsze) uniknąć pomyłek typu „na wschód czyli w prawo?”.

Orientować mapę można według stron świata (kompasu) lub przedmiotów terenowych.
Orientacja magnetyczna – według kompasu

Uproszczony sposób orientowania mapy:

Położyć kompas na mapie tak, żeby igła magnetyczna obracała się swobodnie. Potem tak długo kręcić mapą (razem z położonym na niej kompasem), aż igła kompasu będzie równoległa do pionowej linii na mapie, a północny koniec igły będzie wskazywał górną krawędź mapy.
I taka metoda jest wystarczająca do przybliżonego, „codziennego” orientowania mapy. Jeśli wchodzisz na skrzyżowanie, z którego wychodzą cztery drogi to zidentyfikujesz je nawet, jeśli błąd w zorientowaniu mapy bedzie wynosił 20°.
Czasem niestety potrzebna jest dokładniejsza orientacja mapy – i tutaj zaczynają Ci wchodzić w paradę rozbieżności między trzema północami: Igła kompasu będzie wskazywać północ magnetyczną, południki – geograficzną a siatka kilometrowa – topograficzną. Nie są to jakieś porażające różnice: zbieżność magnetyczna na naszej szerokości geograficznej wynosi od 3°W do 3°E, deklinacja w Polsce mieści się pomiędzy od 3°E a 6,5°E. Jeśli jednak w jakimś miejscu te dwie wielkości dodadzą się możemy otrzymać stosunkowo dużą wartość uchylenia magnetycznego: koło Raciborza wynosi około ono 7°E. Do tego dochodzi jeszcze błąd kompasu (±3°) i zaczynamy mówić o sporych wartościach. A trzeba pamiętać, że różnica azymutu 5° po przejściu 1km przekłada się na 100 metrów odbicia w bok.
źródło

Wędrówki zimą w górach i nie tylko

rodzaje śniegów

Śniegi suche
Puch świeży Spadły przy temperaturze
poniżej 0o
C przy bezwietrznej
pogodzie
Jeśli grubość jego warstwy przekracza 30 cm
to poruszanie się jest uciążliwe. Przydatne karple.
Uwaga! Taki śnieg na zmrożonym podłożu
może na stromych stokach i w żlebach stworzyć
warunki do zejścia lawiny pyłowej.
Puch zsiadły
Powstaje z puchu świeżego
po kilkudziesięciu godzinach
przy mroźnej pogodzie
Łatwiejszy od świeżego do wędrówek, nie zapadamy
się w nim szczególnie jeśli już są ślady
poprzednika
Gips przewiany
To śnieg zbity przez wiatr
w twarde płaty, zaspy lub formy
śnieżno-lodowe. Wystę-
puje najczęściej na graniach
i miejscach odsłoniętych
Uciążliwy, ponieważ czasem utrzymujemy się
na wierzchu, a czasem nogi nagle grzęzną nam
głęboko. Do utrzymania równowagi przydatne
kijki lub czekan.
Gips zbity
Większe powierzchnie twardego,
mocno ubitego przez
wiatr śniegu
Stwarza podobne trudności jak gips przewiany,
chociaż mniej się zapada.
Śnieg zmrożony
płatkowy
Występuje w partiach szczytowych,
zwykle na podłożu
puchu zsiadłego. Powstaje
z krystalizacji mgły
Bardzo dobry do poruszania się jeśli podłoże
nie jest grząskie.
Szrenie
Wyróżnia się szreń, lodoszreń
i szreń łamliwą. Lodoszreń
powstaje po odwilży z wody
ze stopionego śniegu w temperaturze
poniżej zera. Pod
szrenią łamliwą, stanowiącą
cienką lodową powłokę zalega
puch zsiadły
Po szreni chodzi się dobrze, jeśli powstają płytkie
wgłębienia. Na lodoszreni trzeba używać
raków. Upadki grożą poważnymi urazami, je-
śli po upadku zsuwamy się po stromym stoku.
Bardzo przydatny jest czekan. Szreń łamliwa
jest bardzo uciążliwa w poruszaniu się. Jej ostre
płytki lodowe przecinają tkaniny, kaleczą buty
a w razie upadku skórę na twarzy czy rękach.
Lód Powstaje na zamarzniętych
potokach, stawach, pozosta-
łościach stopionego śniegu.
Zwykle tylko małe obszary
Konieczne raki i czekan. Należy starać się obchodzić
zlodowacenia, jeśli to tylko możliwe.
Upadki bardzo niebezpieczne, szczególnie na
stromiznach (szybkie zsuwanie się w dół)
Śniegi mokre
Śnieg mokry Przy temp. 0o C i w pobliżu tej
temperatury, odwilżowy lub
przy temp. Dodatnich
Bardzo uciążliwy przy poruszaniu się. Przyklejający
się do butów, tworzy „śliskie buty” na podeszwach.
Powoduje przemakanie butów.
Śnieg ziarnisty
Powstaje często po deszczu
lub odwilży przy ponownym
spadku temperatury
Jeśli nie zalega gruba warstwa, jest dobry do
poruszania się, ale powoduje przemakanie butów,
jeśli nie są dobrze zakonserwowane. Uwaga!
Może tworzyć na wiosnę pola lawiniaste
lawin gruntowych.
Firn Też o konsystencji ziarnistej,
wiosenny. Tworzy się przy
penetracji słońca w dzień
a mrozu w nocy

Ubiór na zimowe przechadzki
Przy planowaniu krótkiego, jedno-, dwugodzinnego spaceru,
wiodącego w większości dolinami górskimi, ścieżkami pod reglami
itp. wasz ubiór powinien zapewnić ciepło, swobodę i lekkość.
Najważniejszą sprawą jest właściwe obuwie, które powinno być
nieprzemakalne, nad kostkę, na wibramie, tak, by zapobiegało ślizganiu
się na śniegu. Koniecznie należy ubrać spodnie – wygodne,
ciepłe, niekrępujące ruchów, oraz wygodną, lekką, ale ciepłą i nie
przewiewną kurtkę. Na głowie czapka, którą w każdej chwili moż-
na będzie naciągnąć na uszy, gdy dokuczy nam wiatr czy mróz. Na
rękach rękawiczki. Konieczne są okulary przeciwsłoneczne, chroniące
przed intensywnym słonecznym promieniowaniem. Zabieramy
ze sobą niewielki plecaczek, w którym powinien znaleźć się
zapasowy sweter lub bluza, dodatkowe rękawiczki, kanapka, kawa-
łek czekolady i koniecznie mapa lub przewodnik.
Unikajcie wszelkiego rodzaju siatek czy torebek. Do swobodnego
wędrowania konieczne są wolne ręce. Nie najlepszym pomysłem
jest noszenie przewieszonych przez piersi chlebaków. Mały
plecak jest o wiele poręczniejszy.
Takie spacery odbywacie zwykle przy ładnej pogodzie, a ponieważ
trwają one krótko, liczycie, że pogoda wytrzyma. Na trasy
przechadzki wybierajcie raczej szlaki już przetarte, nietrudne, bez
stromych podejść, osłonięte od wiatrów. Bardzo przydatne mogą
okazać się „raczki” przyczepiane paskami do każdych butów, zapobiegające
się ślizganiu na niezbyt stromych szlakach.
Komplet lawinowy
Sonda Pips
Łopata28
Ubiór na zimowe wycieczki
Przy planowaniu górskiej wycieczki pieszej w zimie stawiacie
waszemu ubiorowi i ekwipunkowi dużo większe wymagania. Tu
także dobór ubioru i ekwipunku zależy od trasy wycieczki, czasu
jej trwania, warunków pogodowych i rodzaju pokrywy śnieżnej.
Ale w zasadzie ubiór będzie mało zróżnicowany i bardzo podobny
przy wycieczce jednodniowej i wielodniowej. Natomiast w zależ-
ności od typu trasy i grupy górskiej oraz czasu trwania wycieczki
wystąpią różnice w ekwipunku. Jaki więc zaleca się ubiór pieszemu
w górach w czasie wycieczek zimowych?
• Bielizna przeciwpotna – slipy, koszulka z długim rękawem, kalesony.
Zapewnia komfort wędrowania. Mimo wysiłku nie będziemy
odczuwać potu, który odprowadzany jest na zewnątrz. Bielizna
cieńsza lub grubsza (cieplejsza) stosowana w zależności od rodzaju
aktywności górskiej i panujących warunków.
• Koszula polarowa (polar 100).
• Spodnie z polaru (polartec) lub lepiej windstoperowe, nie krę-
pujące ruchów, podwyższane. Chroniące nerki przed utratą ciepła.
• Bluza z polaru (polartec 200–300) lub windstoper (nieprzepuszczający
wiatru).
• Kurtka i spodnie z goreteksu, sympateksu itp. materiałów, konieczne
przy opadach śniegu i przy wietrze.
• Czapka ciepła, najlepiej z polaru, windstopera, zakrywająca
uszy, dodatkowo kominiarka chroniąca przed mrozem i wiatrem,
osłaniająca twarz i kark.
• Rękawice, najlepiej dwuwarstwowe, lepsze pięciopalcowe pokryte
nieprzemakającym materiałem, np. goreteksem. W plecaku
koniecznie zapasowe + „łapawice” – duże jednopalcowe zakładane
na podstawowe rękawice, chroniące prze wiatrem i śniegiem.
• Okulary przeciwsłoneczne, tzw. lodowcowe, pochłaniające
promieniowanie UV, z bocznymi przesłonkami. Gdy wędrujemy
w czasie śnieżycy przydatne są bardzo narciarskie gogle.
Obuwie typowo turystyczne, wykonane z dobrych materiałów,
wysokie buty na wibramie, nieprzemakalne, skórzane lub goreteksowe,
ocieplane. Do ekstremalnych wycieczek lub wspinaczki używane
są buty z tworzywa lub skórzane z wewnętrznym ocieplanym
botkiem. Buty takie powinny mieć sztywną podeszwę oraz odpowiedni
wypust (rant), z przodu i tyłu, pozwalający przypiąć raki.
• Stuptuty (ochraniacze), konieczne w zimowych wędrówkach,
zwłaszcza po nieprzedeptanych, zaśnieżonych szlakach, chroniące
buty przed dostaniem się śniegu.
• Ubiór ma zapewnić komfort cieplny w najtrudniejszych
nawet warunkach, ale również nie
przegrzanie podczas podchodzenia pod górę, czy
torowania szlaku w głębokim śniegu, w zależno-
ści od panujących warunków. Toteż wędrowanie
w górach, to ciągłe ubieranie lub zdejmowanie
wierzchniej warstwy ubioru W takim ubiorze
kobiety i mężczyźni mogą zapuszczać się w góry
nawet wysokie, w zimie na piesze wędrówki,
a nawet na kilkudniowe rajdy. Nie należy – dotyczy
to głównie pań, mieć na sobie żadnej bi-
żuterii. Po pierwsze nie pasuje do tego ubioru,
czyli jest niegustowna i nieelegancka; po drugie
jest niepraktyczna, a czasami wręcz niebezpieczna
(z chwilą kontuzji palca wielkim problemem będzie zdjęcie pierścionka czy obrączki). Akcenty elegancji w gó-
rach, to ładna apaszka, kolorowa kurtka, czy oryginalna, ale funkcjonalna
czapka. I jeszcze jedna uwaga: starajcie się unikać białych
kurtek czy kombinezonów, których nie widać na tle śniegu, co jest
ważne przy, nie daj Boże, akcji ratunkowej.
Nowoczesne materiały, z których zrobione są kurtki czy spodnie,
są antypoślizgowe, czego nie można powiedzieć o starszych strojach
szytych z ortalionu. Gdy takim strojem dysponujemy, musicie
uważać, by nie upaść na stromych zalodzonych stokach, gdyż
popędzicie w dół jak torpeda, a trafienie na kamień czy drzewo
kończy się szpitalem…
Do ekwipunku pieszego turysty zimowego należy oczywiście
plecak. W zależności od przewidywanego stopnia trudności szlaków
i panujących warunków przydatne mogą być kijki narciarskie
(najlepiej składane).

Władysław S. Lenkiewicz, Adam Marasek
Zimowa turystyka piesza w górach